مـــصــــــیــــــر  شــــــهـــــدا

خاصیت شوخی‌هایش این بود که هیچ‌کس ناراحت نمی‌شد. به این فکر

کنید که ما یک حسین را از دست داده‌ایم و دیگر حال شوخی نداریم. اما

حسین خیلی‌ها را از دست داده بود، ولی نشاطش را در جمع نگه‌

می‌داشت و غصه‌هایش را درون خودش می‌ریخت. همین روحیه باعث

شده بود آدم تاثیرگذاری باشد. یادم می‌آید می‌گفتم فلانی با پدر و مادرش

بد برخورد می‌کند. حسین سریع طرح رفاقت می‌ریخت و یک جوری دوستی

می‌کرد که طرف نمی‌توانست از حسین جدا شود. در این دوستی خیلی

چیزها برای طرف مقابل تغییر می‌کرد. شیوه‌اش این بود که می‌گفت فلانی

بدی‌های من را بگو. بعد طرف مقابل می‌گفت تو هم بیا بدی های من را

بگو و کم کم در این رفاقت ایرادات را می‌گفت. در دوستی واقعا مهربان

بود.»